Mathematically Perfected Economy offers singular solution to the faults of the present terminal obfuscation of our money.

Mathematically Perfected Economy™ (MPE™) is the singular integral solution to 1) inflation and deflation, 2) systemic manipulation of the cost or value of money or property, and 3) inherent, irreversible multiplication of debt in proportion to a vital circulation, engendering inevitable systemic failure at a finite system lifespan defined by an inevitable, terminal sum of insoluble debt. Mathematically Perfected Economy™ is every prospective debtor’s right to issue their promise to pay, free of extrinsic manipulation, adulteration, or exploitation of that promise, or the natural opportunity to make good on it.

Mathematically Perfected Economy offers singular solution to the faults of the present terminal obfuscation of our money. 


Er zijn hele grote belangen (over uw rug) om geldschepping schimmig te houden!




The pattern of higher, unassailable human laws follows a singular model in which damages are forbidden, liberties are granted uniformly, and no liberty exists to diminish or preclude the equal rights of others.

Like the gaudy titles by which phonies of every kind attempt to insulate so many deceptions today, the names given to the recent emergency legislation play to a world whom their authors hope will never grasp, understand, or heed a proposition or fact of one real, integral solution.

All of the purposed names given to this transgression together will never lend credibility to those who can never prove the pretentious things that panderers will assert, yet which can only hinge entirely upon the legislation’s wholly devoid integrity. Instead of proving pander, this infamous extension of theft from the people will provide a future icon of today’s delinquent, self-interested clowns, dupes, and shills, who meant together to profess to us falsely, to rule us by keeping the truth from us forever if possible, and to steal from us with such unwise and blatant abandon, so long as we remain so ignorant.

But this day was bound to come not just from the excesses of so many usurpers and perpetrators of fraud.

They who are against us, dipped of course always as deeply as we tolerated, while they obstructed us in every possible way from stopping them. Cries of excess were hardly heeded. And yet, even if none of them dipped ever so deeply from the well which could only drain all other wells dry, this day was always the inevitable culmination of that underlying well.

No matter the ways of dipping, or the names which takers give to them, the well of unearned taking itself sucks everything else dry. Superficial furtherances of the crime of course may indeed pick away at what else can be stolen from the pool of wealth — further depriving true producers of just reward for production, with the glee of participation granting free reign for the underlying drain to work the primary means of our demise, which is multiplication of indebtedness. But still, all dependent forms of unearned taking inevitably succumb too to the omnipotent, primary obligation to service a sum of debt multiplied perpetually and purposely by the very nature of the imposed currency.

All of us succumb then to an alpha taker, more immense, more unduly powerful, more entrenched, and even more unassented than however many dippings from its irreversible drainage.

While any further unearned taking then could itself otherwise engender terminal failure, the alpha well is the ultimate ruin of all.

Those who claim regulation is the issue have no leg to stand on.

There is of course no reasonable dream of regulating away the iniquities of inherently multiplying debt, without eradicating the very thing we might regulate. So long as the primary process takes unearned profit, terminal culmination of the process is ensured by the fact that either by greater increments or by lesser, irreversible multiplication of debt in proportion to the obligated circulation eventually exceeds the finite potential of the circulation to service debt.

We can readily understand this, as the instrument of the process is in fact endowed with few elementary powers, because just such few, comprehensible irregularities are necessary to its insurmountable purposes. The well that drains all other things can prevent or allow us from drinking from it, and it can regulate the rate at which it multiplies a sum of debt which ever moreso sucks the life out of everything.

But regardless even of presumably minimal rates of multiplication which might ostensibly justify the purpose of unearned taking, the process is ultimately terminal, and manifests its final stages of failure at inherently escalating rates.

How so?

To whatever degree we are compelled to maintain a vital circulation by re-borrowing principal and interest as subsequent sums of debt, the sum of debt increases irreversibly by ever greater increments of ever greater periodic interest on an ever greater sum of debt. As principal is re-borrowed, it is impossible to pay down the sum of debt; and it is impossible to sustain the vital circulation without further borrowing. Whatever interest we must re-borrow thus increases the sum of debt, escalating the onset of terminal failure.

So long as we maintain the vital circulation so, the process is irreversible. All the while, ever more of the obligated circulation is inherently dedicated to servicing debt, leaving ever less of the circulation to sustain the industry which is obligated to do so.

All of us can readily understand the singular possible outcome of this process. Being the primary obligation, these takings consume all other taking. Whether further thieves dip from the alpha well, we succumb to a system which in fact was engineered and imposed upon us for the very purpose of multiplying debt in proportion to the obligated circulation.

Such a system therefore can only expire at a maximum practical lifespan, at which it imposes upon its unwitting subjects a terminal sum of debt. When the music stops playing, no chairs are left, because they have all been taken by inherent, escalating dispossession, which of course ultimately results in complete dispossession. When the music stops, all the players trying to sit can only fall down. By only subverting the nature of currency, the central bank ultimately makes itself the real owner of all the chairs.

You yourself are headed there, until a prevailing majority of us understand solution. If you are not ready to do so, you are part of the problem. Otherwise, you won’t mind my repeating the few principles which deliver the fact of solution to the present, or perhaps to any heedful posterity.

Congressman Louis T. McFadden.

According to this thesis that such pretended economies ultimately engender unsurvivable sums of terminal debt, the purported bailout can only reasonably hope to let some of the bad guys out of town “with whole skins,” as Congressman Louis T. McFadden put it, reporting to Congress on June 10, 1932 from the midst of the first Great Depression.

The events and causes of then however, were no different and no greater mystery than their present reiteration. And so in fact, because the species of perpetrators and necessary methods of perpetration have no truly different manifestations, Mr. McFadden actually reported something further that we can only find even more familiar — that as the curtain dropped then too as an inevitable consequence of the same, terminal multiplication of indebtedness, the very perpetrators not only “got out with whole skins,” they “left the people of the United States to pay the piper.”

More correctly, as the final curtain fell, to save themselves at the end of that lifespan as well, the very perpetrators left the people with a further measure of debt, beyond the terminal sums of debt which the perpetrators had already imposed, and beyond therefore what had been proven by the events of the moment, was already such an excessive, insoluble sum of debt as the people already could not even afford to service.

Yet as I have said, this is the very nature and purpose of the system, even if the final act, in attempting to preserve the system for all this, is something like a murderer going through the motions of killing the victim again, after the fact. So it is not at all surprising that even in the end, consistent with that intrinsic purpose, the perpetrators seek to preserve their takings and even the means of those takings, by a coup de grace which sustains only the pattern of taking as if perpetual multiplication of artificial sums of debt is natural, normal, or just.

But obviously then, nothing could be further from solution than the present farce of a bailout. We only know from the facade of it what we are up against, should the people of the world storm their capitols, armed even with the only prescription for absolute solution.

So indeed, in the present replay of the scantly described, terminal cycle of taking, there is no mystery why the term “bailout” suggests that fools allow the perpetrators to prove for a while longer what they can never prove.

They say to you, save the banks, that the banks can continue to serve you. But they mean, save the subverted form of “money” which can only multiply debt into terminal sums of insoluble debt.

You are not faced with terminal failure because some of the outer institutions which steal from you are failing, having “invested” in the success the multiplication of debt denies you. You are at the brink of world-wide failure because even despite all the artificial means of sustention which can be tried, the alpha well ultimately succeeds in a vaster drainage, achieved by generating the terminal sums of debt everywhere around us.

The very perpetrators say to you now, take on the bad debts of these banks of every river draining into the alpha well, so that the banks might still for some little while even remain capable of giving you your own little remaining money. But your money is gone already, only because they have “invested” it in the water rushing into the alpha well.

The perpetrators of course want, forever if possible, to preserve their gargantuan parasite. Once the present lifespan is concluded, they would like to remain the publishers of that same kind of currency which can only convey all the wealth we produce to them, leaving us again and again in the wake of inevitable failure.

To sway the kind of fool who will never know better, they will give each further manifestation of that illegitimate currency a different name; they will tell us it is a new, better currency; they will assure us they have somehow prevented further failure. But they will never tell us how, because it will be the same currency — still having the singularly terminal power to multiply debt in proportion to a vital circulation.

The parasite can never afford to tell you how, because there is no how in retaining the process by which they intend to profit illimitably, and unjustifiably.

On the contrary then, not only is it completely unnecessary to save the parasite; we only ensure failure by its preservation.

Moreover, we certainly preserve the parasite by retaining the institutions which embody the very processes which can only engender our present problems. Our quest instead is to overrule those institutions and their bogus advocates, that we can solve the few rudimentary crimes imposed upon us.

Of course then, for leaving the very rats which steal so in charge of the hen house… preserving the parasite which can only multiply debt all the further, is all the purported bailout even pretends to do.

To understand this means of multiplying debt therefore, is to hold both solution and renegade government by the only grip which can set the hen house straight.

Which do you keep? And which do you eradicate?

If the perpetrators did not know the choice we should make, they would not prepare for what we have not yet done.

Yet if there were any police force or military or government which could hope to prevail in further preserving this system of stealing by openly declaring its means and purposes, there would be no reason to choose evasion and deception instead.

It is not then a matter of if the betrayers can rectify the “monetary” systems imposed upon the world, for we can clearly show the betrayers exactly how they can. With only rats in charge, to continue pretending representation then, they have no choice but to simply pretend they have never heard: there is of course no veritable argument which can invalidate the mathematic perfection of economy.

Realizing solution then is a matter of either a) what might possibly force the betrayers to abide by their obligations of representation, or b) how we will restore lawful government to ourselves — hopefully before the plans of an unlawful, self-appointed elite make that too late. But we are capable of solving the monetary calamity before us immediately, and without cost.

And we can prove how.

A magician has no power of magic. Nor of course does legislature.

And nor of course do I.

Mechanics rather, are the substance of succeeding, failing, or betraying processes. Thus a failing process, or a process of betrayal, can only be understood and solved by discerning its actual mechanics. Nothing is solved by facades and deceptions — particularly which certify not that we cannot solve our problems, but that the facades and deceptions of renegade governments are the problem.

A republic therefore succeeds only as its whole populace recognizes and adheres itself to the only principles and mechanics which can serve the whole.

It is not enough to say “understanding” is only so much as perceiving our problem is a parasitic process which can only multiply itself until the host dies. We must understand the subject mechanics of the process well enough to understand what is solution; for if there is but one integral solution — and I will sufficiently establish that fact — then a republic can never solve its problem of the particular parasite until it understands altogether what comprises that one integral solution.

Then and then alone can we unite upon solution in such a way that no renegade government would risk its neck in the final days of the calamity they have imposed upon us, to resist or evade solution.

If all of us together already understood what the vital monetary principles of salvation are, we would already be united against the violations of our laws and principles of sustenance.

That is of course, “if” the present seeming absence of solution is a matter of betrayal.

If on the other hand, the system of stealing which has been imposed upon us were sustainable, neither is that evident in the obvious present deterioration, or in the first, original fact that the field we so erroneously refer to as “economics” is not only wholly bereft of formal proof and theorem; it is wholly bereft even of a principle to deliver what is economic.

On the contrary, what we so erroneously refer to as “economics” is strictly a device for imposing oppression by multiplying indebtedness.

A practically unbelievable controversy thus exists between the utter facade of “economics” and mathematically perfected economy™. What are the differences? Where are the arguments?

The arguments of mathematically perfected economy™ are sufficiently documented by the work which compels this appeal to you [these pages].

Briefly however, the thesis identifies a potential for any purported economy subject to interest to terminate itself under insoluble debt. The subsequent solution of this process and the further problems imposable by the few powers of contemporary monetary systems, then build upon categorically ascertained faults of 1) inflation and deflation, 2) systemic manipulation of the cost or value of money or property, and 3) inherent, irreversible multiplication of debt in proportion to a circulation:

  1. Inflation and deflation in respect to whatever wealth the circulation is intended to represent are solved by paying off monetary obligations comprised only of principal, at the rate of consumption or depreciation of the related asset.

    It is impossible to solve inflation and deflation without eradicating interest, because monetary obligations subject to interest require paying out of circulation more than the original value of the related asset.

  2. Inherent, irreversible multiplication of debt in proportion to a circulation is solved by eradicating interest, which of course is the very singular process which irreversibly multiplies debt in proportion to the obligated circulation. This of course is the very cause of the present final, terminal sums of debt.

  3. Systemic manipulation of the cost or value of money or property is solved by the combined solutions of inflation and deflation (1) and inherent multiplication of debt by interest (3), which are the only powers these pretended monetary systems have to manipulate the cost or value of money or property.

By eliminating extrinsic costs, mathematically perfected economy™ therefore is absolutely “economic.” There is no multiplication of debt, no terminal multiplication of debt, no inherent devaluation of the currency, and no systemic manipulation of the cost or value of money or property whatever. The very powers of all these evils are simply stripped from mathematically perfected economy™.

Contemporary usury (“economy”) of course lacks any corresponding theorems or proofs, because in fact interest makes every aspect of the one integral solution impossible.

This, together with the assumable distribution of this unearned taking of course, explain why the advocates of usury even at its end, can only meet the proposition of mathematically perfected economy™ with evasion.

De Democratisering van Geld

Screen Shot 07-29-16 at 07.02 AM

Het geld systeem waarbij het volk over de geldcreatie gaat….

Geld & Monetaire Rechtvaardigheid

Een minimaal aspect van geld is representatie. Wat dient geld te vertegenwoordigen, of wat moet het vertegenwoordigen? Dit is de eerste vraag die we moeten beantwoorden voordat we een goed begrip kunnen krijgen wat monetaire rechtvaardigheid is, en hoe we een eerlijk monetair systeem kunnen ontwikkelen.

We kunnen kortweg stellen dat geld de meeteenheid is van waarde, zoals bijvoorbeeld “kilo” een meeteenheid is van gewicht. Essentieel is dat de meeteenheid niet wordt veranderd door externe factoren. Immers, bij een verandering van de meeteenheid hebben we altijd te maken met verliezers en winnaars (inflatie en deflatie). Geld dient een consistente waarde te vertegenwoordigen gedurende haar levensduur, waardoor niemand onrecht wordt aangedaan en niemand onverdiende winsten geniet zoals nu het geval. In ons huidige geldsysteem creëren banken geld tegen rente gebaseerd op onderlinge betalingsbeloftes zonder dat de bank daar iets voor opgeeft of zelfs maar risico loopt. Men bewijst ons ook geen service maar een disservice, omdat geldcreatie tegen rente uiteindelijk onoplosbare schuldenproblematiek met zich meebrengt, en de daaruit voortvloeiende consequenties.

In plaats van ruilhandel, gingen we geld gebruiken. Geld is daarom wellicht een van de grootste uitvindingen omdat het de liquiditeit van iedere economie enorm vergroot. Geld stelt ons tenslotte in staat om snel en effectief verschillende goederen en diensten te ruilen.

 Belangrijkste eigenschappen voor geld:

  • Reken/Meet eenheid voor waarde
  • Opslageenheid van consistente waarde
  • Ruilmiddel

Geld is het fundament voor iedere economie, en wanneer we monetaire rechtvaardigheid nastreven dient geld een consistente waarde te behouden gedurende haar levensduur. Alleen in “mathematically perfected economy™” (hierna MPE) wordt de waarde van geld gedurende de gehele levensduur bewaard door een 1:1:1 verhouding tussen [1] de geldcirculatie, [2] de resterende schuld/verplichting, en [3] de resterende waarde van het gerelateerde onderpand.

De huidige realiteit & de privatisering van ons geld door bankiers, voor bankiers

In het huidige aan ons opgelegde private geldsysteem is vrijwel al het geld ¨Schuld¨, en die ¨Schuld¨ bestaat uit een hoofdsom + (periodieke) rente.

Het bankensysteem) heeft op slinkse wijze de macht verkregen om onze betalingsbeloftes (b.v. een hypotheekakte) te her-publiceren in de vorm van Euro’s als een schuld + periodieke rente tegen verwaarloosbare kosten en zonder zelfs maar risico te lopen. Het bankensysteem geeft gedurende dit proces niets op van eerder legaal bezit wat naar mijn bescheiden mening contractfraude bewerkstelligd, althans in contractrecht geldt dat beide partijen “iets” op moeten geven van gelijksoortige waarde om het contract geldig te laten zijn. “Het ene voor het andere”, en “voor wat hoort wat”.

In de Engelse wet wordt dit “consideration” genoemd, en is een van de belangrijke elementen in contractrecht.

Het bankensysteem is een organisaties waarbij een tussenpersoon die niets produceert (en niet de echte crediteur is) op onnatuurlijke wijze tussenbeide komt met betrekking tot transacties tussen crediteuren en debiteuren. Zij kunnen simpelweg stellen dat betalingsbeloftes alleen goed zijn wanneer deze uitgegeven worden op hun papier of in hun systemen. Door een centrale bank te omgeven met satellietbanken – die in feite acteren als tussenpersoon – werpt de centrale bank de façade op dat legaal verdiende waarde en het risico daarvan op het spel zet. De tussenpersonen (commerciële banken) hebben zogenaamd “geld geleend” van de centrale bank en dit geld is zogenaamd aan “risico” onderhevig als de obligatie niet kan worden terugbetaald. Maar dit is niet het werkelijke risico van dit zogenaamde bankensysteem.

Alles wat de banken doen is onze betalingsbeloftes uitgeven zonder noemenswaardige kosten. Daarbij brengen ze de schuldenaar rente in rekening, alsof eerder legaal verdiende waarde of risico van de bank op het spel staan. Dit geveinsde risico bestaat natuurlijk niet. De bank brengt simpelweg geld in omloop door het op de balans te zetten en in de computer in te voeren. Als die kosten terug zijn verdiend is er voor de bank geen verder risico meer. Dankzij dit systeem vermenigvuldigen ze hun onverdiende winst vele malen met de eerste terugbetaling van de schuld. Een schuld die vanaf het begin vele malen groter is dan de waarde van het onderliggende onderpand.

Door het moedwillig misleiden, en afleiden (middels onnodig ingewikkeld vakjargon) van het publiek denken de meeste mensen dat we geld van een bank lenen, U weet nu beter. Middels bijvoorbeeld een hypotheek verkrijgt een bank onder valse voorwendselen, het “recht” op een belangrijk deel van uw arbeid/productie, en indien nodig claimt men het onderpand. En dat gebeurt zonder dat de bank daar iets van eerder legaal bezit tegenover stelt. De bank creëert via elektronische invoer in het systeem een krediet extensie gebaseerd op uw handtekening (betaalbelofte) met het onderpand en uw kredietwaardigheid als zekerheid.

Zoals gezegd stelt de bank daar niets tegenover. De bank is op de een of andere manier verstrekker geworden van onze onderlinge betalingsbeloftes (geld) van koper aan verkoper tegen verwaarloosbare kosten. Desalniettemin betaalt u per saldo over de hele looptijd van de hypotheek uw woning misschien wel twee tot drie keer, afhankelijk van de gemiddelde rentestand over de looptijd van de hypotheek. De Nederlandse bank voelt de bui al hangen, en legt het nog maar zeer recent zo uit.

Er is echter wettelijk gezien geen schuld aan de bank, immers was het geld voorheen niet legaal in het bezit van het bankensysteem, en het is moreel verwerpelijk. Je geeft één private organisatie het recht om claims op ons allemaal uit te geven, zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat. Het geeft een immense macht, en die leg je dan op één centrale plek

Misdaden tegen de mensheid
Gefalsificeerde leningen, tegen daardoor onrechtmatige rente

Banken pretenderen dus dat ze ons geld lenen (misleiding), maar komen slechts tussenbeide in zaken tussen burgers en bedrijven en her-publiceren onze betalingsbeloftes als Euro’s in hun computersysteem tegen verwaarloosbare kosten. Het bankensysteem brengt ons hiervoor periodieke rente in rekening. In de realiteit zijn wij als burgers de scheppers van geld. De mensen die produceren, uitvinden, ontwikkelen, werken, enzovoort.

Waarom zou een weldenkend volk (en haar gekozen overheid) rente betalen over haar eigen ruilmiddel, immers zijn wij het die waarde creëren en dus het ruilmiddel. Maar erger nog, het is diezelfde onrechtvaardige rente dat het criminele, en immorele geld systeem terminaal van karakter maakt, waarvan we de gevolgen overal om ons heen waarnemen.

  • Ongelijkheid (een rekenkundige zekerheid)
  • Prijsinflatie (voortdurend stijgende kosten van levensonderhoud)
  • Monetaire deflatie (chronisch gebrekkige geldcirculatie in economie/samenleving)
  • Onomkeerbare vermenigvuldiging van vervalste schuld door onrechtvaardigde rente in uiteindelijk terminale schulden
  • Bedrijven, overheden (landen), en private faillissementen
  • Privatiseringen
  • Bezuinigingen
  • Economische groei ten koste van alles
  • Hebzucht, exploitatie, speculatie, corruptie, oorlog, armoede, misdaad, extremisme
  • Desintegratie van sociale (infra) structuren
  • Werkeloosheid, verhoogde werkdruk, stress, burn-out, depressie, zelfmoord
  • Kind verwaarlozing, kinderen niet opgevoed door ouders, maar door leraren en dagcentra die plotseling overal om ons heen verschenen
  • Vermogens verschuiving van de “many” naar de “few” die steeds meer van ons leven beheersen middels media, politiek, justitie, en onderwijs (belangrijk) omdat onze enige kans is dat we het allemaal begrijpen. Waarom is een van de belangrijkste fundamenten van onze samenleving (geld) geen verplicht studie onderwerp op (basis)scholen?

Schuldenlast neemt onomkeerbaar toe door rente      Toename van schulden sinds 2007

Wereldwijde schuldenlastChange in debt 2007-2014

Schuld is niet het probleem!
Waarom geld creatie als schuld?
De twee voor de hand liggende alternatieven met betrekking tot de uitgifte van nieuw geld zijn: [1] Als overheidsbestedingen in de economie (geld wordt simpelweg gecreëerd door de overheid, vrij van schuld), of… [2] de uitgifte als schuld. Wat zijn de gevolgen of eventuele verschillen?

De integriteit van de schuld
Het belangrijkste verschil zit hem in het feit dat we bij schuldvrije overheidsbestedingen geen middel hebben om geld ook weer te onttrekken uit de circulatie (per afschrijving/consumptie onderpand), om zodoende een dynamische balans te garanderen tussen geld in omloop en datgene wat het geld representeert/dekking geeft. Bovendien is het onmogelijk om via overheidsbestedingen de hele breedte van de economie te bereiken op een eerlijke manier.

Schuld is dus simpelweg het rekenkundige gereedschap benodigd om de 1:1:1 verhouding tussen de geldcirculatie, de resterende schuld/verplichting en de resterende waarde van het gerelateerde onderpand te bewerkstelligen, hetgeen op zijn beurt onveranderde koopkracht garandeert van ons geld (geen inflatie, en geen deflatie). Niemand kan problemen hebben met het terugbetalen van een schuld aan de hand van afschrijving of consumptie van het onderpand. De echte crediteur (bijvoorbeeld de verkoper van een huis) wordt direct volledig betaald. Er wordt niemand onrecht aangedaan.

Het is dus niet schuld wat het probleem is. Schuld stelt bijvoorbeeld een pas getrouwd stel in staat om een woning te kopen, terwijl ze daar de middelen nog niet meteen voor hebben. Het is schuld dat ons de mogelijkheid verschaft om geld weer te onttrekken vanuit de geldcirculatie, teneinde een dynamische balans te behouden tussen de circulatie en datgene (resterende waarde onderpand) wat die circulatie vertegenwoordigt. Dit is de enige oplossing voor monetaire inflatie en deflatie*. De som van de schuld is nooit groter dan het geld in circulatie, en de integriteit van de schuld wordt gewaarborgd door een afbetalingsschema waarin de debiteur terugbetaald voor het gerelateerde onderpand aan de hand van consumptie of afschrijving. Martijn Jeroen van der Linden heeft volledig gelijk wan neer hij zegt dat we alleen een waardevaste munt kunnen realiseren zodra we inflatie en deflatie oplossen. Alleen met het in MPE omschreven proces wordt die doelstelling gerealiseerd.

*Inflatie en deflatie gedefinieerd als toename of afname van het geld in circulatie per datgene wat het vertegenwoordigt.

Het probleem is Rente
Het betalen van (gefalsificeerde) schuld in het huidige monetaire systeem veroorzaakt een onomkeerbare cyclus van voortdurend lenen tegen rente en daardoor onomkeerbare vermenigvuldiging van schulden. Tegenover iedere nieuwe schuld staat een verplichting om rente te betalen, terwijl alleen de hoofdsom van de schuld in circulatie wordt gebracht. Om een noodzakelijke vitale circulatie van geld in omloop te kunnen handhaven moet men opnieuw minstens zoveel lenen als men heeft betaald uit de oorspronkelijke omloop, terwijl de totale schuld onomkeerbaar blijft toenemen. Dit terminale proces veroorzaakt uiteindelijk onoplosbare schuldenproblematiek waarvan we het bewijs nu overal om ons heen zien. Het probleem is de onomkeerbare vermenigvuldiging van gefalsificeerde schuld door onrechtvaardige rente. Rente heeft een kritische fout, zolang rente wordt toegepast is het onmogelijk om de effecten te neutraliseren en de consequenties te stabiliseren, het proces is voortdurend, onomkeerbaar, en terminaal. Het is een fundamenteel mensenrecht om betalingsbeloftes uit te geven vrij van extrinsieke manipulatie, wijzigingen, of exploitatie van die beloftes, of de natuurlijk mogelijkheid om die beloftes na te komen.

“Anyone who believes that exponential growth can go on forever in a finite world is either a madman or an economist”

Op de website kun je nog steeds de spreadsheets downloaden die in 1983-84 zijn gemaakt op verzoek van de Reagan Administratie, waarvan de uitkomst was dat het op krediet (onderwerp van rente) gebaseerde private geldsysteem rond 2010 in de terminale fase zouden belanden. Waarvan akte!

“Het is geen mysterie om het storingspatroon in onze pseudo “economie” te projecteren veroorzaakt door rente, als rente de ¨schuld¨ onomkeerbaar en voortdurend vermenigvuldigt in verhouding tot de gewenste geldcirculatie, en steeds meer van iedere Euro gewijd wordt aan deze ¨schulden¨, dan kan daardoor steeds minder van iedere Euro in circulatie aangewend worden voor de economie. Reguleringen en boetes kunnen dit terminale proces slechts vertragen.”

In MPE worden noch productie noch consumptie belemmerd door het opleggen van extrinsieke kosten (rente). Van belang is dat we een valuta circulatie beschikbaar stellen voor de productie die geen belemmeringen, beperkingen, of andere onrechtvaardigheden oplegt. Productie en ondernemen worden volledig ondersteund door een liquide, waardevaste en efficiënte valuta.

Monetaire inflatie en prijsinflatie verklaard
Hedendaagse “economen” gebruiken de term “inflatie” om twee heel verschillende dingen uit te drukken, alsof prijsinflatie een gevolg zou zijn van monetaire inflatie. In de pseudo-wetenschap die men ten onrechte economie noemt is er geen formele stelling en/of bewijs dat in een geldsysteem onderhevig aan rente [1] monetaire inflatie daadwerkelijk optreedt en dat [2] monetaire inflatie de prijsinflatie veroorzaakt.

Integendeel, de enige manier om monetaire inflatie te produceren is wanneer we meer lenen dan de waarde die het onderpand vertegenwoordigt, of dat we minder terugbetalen dan de verplichting. Het eerste is niet toegestaan, en het tweede is rekenkundig onmogelijk omdat we naast de hoofdsom ook de rente moeten betalen uit een circulatie slechts bestaat uit resterende hoofdsommen. Faillissementen zijn hierin meegerekend en het verder inflateren van de geldhoeveelheid in circulatie werkt slechts tijdelijk en de effecten hiervan zijn te verwaarlozen.

Dus in plaats van de gevreesde monetaire inflatie, lijden we aan een chronisch deflaterende circulatie. En om deze reden alleen kan monetaire inflatie dus nooit de reden zijn van prijsinflatie. Derhalve is het onmogelijk dat er een correlatie is tussen monetaire inflatie en prijsinflatie.

Prijsinflatie is niettemin aanwezig in het huidige systeem. Op zoek naar de oorzaak komen we al snel bij de boosdoener, de enige component die toegevoegd is aan onze valuta, namelijk rente. Dat komt omdat de rente permanent en onomkeerbaar de schulden laat toenemen in verhouding tot de hoeveelheid geld in circulatie.
De steeds stijgende kosten van deze vermenigvuldigende schulden komen te rusten op onze industrie en samenleving, wat alsmaar stijgende kosten van levensonderhoud (prijsinflatie) tot gevolg heeft. Prijsinflatie wordt veroorzaakt door rente, en de enige manier om prijsinflatie (los van tijdelijke vraag en aanbod situaties) te voorkomen is door het elimineren van deze rente.

De meeste “economen” pleiten dus voor een systeem dat de diefstal op ons maximaliseert door de façade dat prijsinflatie wordt gecontroleerd door rente, terwijl het juist die rente is die de solvabiliteit steeds verder onder druk zet.

Vier cruciale vragen aan de Nederlandse Bank
Omdat gefalsificeerde geldcreatie begon bij centrale banken, en omdat alles draait om financiële stabiliteit (zoals op de site van De Nederlandsche Bank en andere centrale banken staat vermeld), hebben we eerder in dit verband DNB verzocht antwoorden te geven op onderstaande vragen, waarvan we tot op heden slechts een bevestiging van ontvangst hebben, maar nog geen antwoorden.

  1. Hoe is het mogelijk om een vitale geldcirculatie te behouden zonder het opbouwen van onoplosbare schulden?
  2. Wat is de claim van het banksysteem dat er een schuld bestaat aan banken?
  3. Wat is de claim op rente wanneer het banksysteem slechts de marginale kosten absorbeert van het her-publiceren van onze onderlinge betalingsbeloftes aan elkaar?
  4. Op basis van welke wettige (contractuele) overweging claimt het banksysteem dat het eerder bezit opgeeft wanneer geldcreatie plaatsvindt?

Wat nu?

Van geprivatiseerd “geld” naar een verantwoorde publieke monetaire infrastructuur.

Wat is “Mathematically Perfected Economy™”? (MPE)

MPE biedt ons een publiek (non-profit) boekhoudkundige monetaire infrastructuur met een valuta (ons geld) zonder rente, bestaande uit de administratie van onderlinge betalingsbeloftes voor alle personen en toegestane ondernemingen, met een terugbetaal verplichting zoals men verbruikt/consumeert van de gerelateerde onderpanden.

Mike Montagne is (sinds 1968) de grondlegger van dit alternatieve rentevrij geldsysteem, waarover hij het een en ander gepubliceerd heeft op (de website is helaas wat gedateerd, maar inhoudelijk een absolute aanrader)

Er is in MPE geen inflatie of deflatie, omdat het geld in omloop altijd nagenoeg gelijk is aan de resterende waarde van de bestaande onderpanden. De hoeveelheid geld is in dit systeem altijd consistent in kwantiteit met de resterende waarde van de onderpanden die bestaan, en waarvoor de valuta in circulatie was gebracht. Hierdoor verkrijgt de valuta zijn gelijkblijvende koopkracht. Het (resterende) geld in omloop is altijd toereikend om de som van schuld af te betalen. Verdere productie wordt dus niet belemmerd door een gebrekkige geldcirculatie (zoals nu het geval is omdat er meer moet worden terugbetaald dan er in de circulatie aanwezig is door de factor rente). In MPE nemen schulden ten opzichte van de resterende waarde van de onderpanden niet exponentieel toe, omdat simpelweg de rentelast ontbreekt.

In MPE worden noch productie noch consumptie belemmerd door het opleggen van extra kosten (rente). Van belang is dat we een geldcirculatie beschikbaar stellen voor onze productie die geen belemmeringen, beperkingen, of andere onrechtvaardigheden oplegt. Productie en ondernemen worden volledig ondersteund door een liquide, waardevaste, en efficiënte valuta.

“MPE is niet meer dan een enkelvoudig recept, voor het elimineren van onrechtvaardige en terminale interventie.”

In dit model wordt een betalingsbelofte aangegaan voor b.v. een woning met een vrije marktwaarde van €100.000 en een levensduur van 100 jaar tegen €1.000 aflossing per jaar, oftewel €83,33 per maand. Na 100 jaar is de woning afgeschreven en de belofte van €100.000 volledig terugbetaald. De betalingsbelofte van €100.000 is nu volledig uit circulatie genomen, en is het eigendom van niemand meer.

MPE kort samengevat:
Geen private (geldscheppende) banken meer, maar een landelijk/Europese nutsinstelling als Gemeenschappelijk Monetaire Infrastructuur (GMI, een vierde macht los van politieke invloeden).

Niet anders dan de infrastructuur die banken nu gebruiken. Als het aan mij ligt nemen we de bestaande structuur over (we hebben die immers zelf betaald). In deze omgeving wordt het MPE geldbeheer* geïmplementeerd en toegepast. Alles wordt daar onder voorwaarde van uiterste privacy bijgehouden. Je salaris komt binnen, betalingen worden gedaan, kredietwaardigheid gecontroleerd in geval van aanvraag “financiering”, etc.

*De rekenkundige/boekhoudkundige relatie van 1:1:1 tussen [a] Geld in omloop (Circulatie), [b] (Rest) Waarde Vertegenwoordigt Eigendom, en [c] Resterende Aflossings Verplichting.

Hoe we de valuta noemen is niet relevant voor de integriteit. We kunnen met de naam Euro doorgaan en (bij voorkeur) implementeren op Europees niveau. De kosten van implementatie zijn te verwaarlozen. Er verandert praktisch gezien niet veel ten opzichte van het huidige systeem.

Door de voorwaarden en de uitvoering op te nemen in onze grondwet voorkom je dat de politiek zichzelf afwijkend gaat gedragen ten opzichte van datgene dat we afgesproken hebben. Overheid kan voor controle en uitvoering zorg dragen.

Ter implementatie en naleving is er een concept mandaat (Absolute Consensual Representation) kortweg ACR genoemd. Het volledige concept is te lezen op:  Opnemen (per democratisch besluit, geheel, of aangepast) in de grondwet.

Een voorbeeld: We hebben de volgende gegevens en ik neem daarbij een loonbedrijf (kredietwaardig) als voorbeeld die de aanschaf van een machine wil financieren. De op dat moment geldende vrije marktprijs van een machine inclusief een service contract en garantie. €100.000. De financieringsbehoefte voor aan te schaffen machine is dus €100.000. De gemiddelde levensduur van de machine is voor dit voorbeeld bekend of kan redelijkerwijs ingeschat worden. Laten we zeggen tien jaar.

We hanteren een 1:1:1 ratio tussen a) geldcirculatie, b) vertegenwoordigd eigendom van de (rest)waarde), en c) (resterende) Aflossingsverplichting/afschrijving

(Nieuwe) Geld Circulatie
a.) De €100.000 die in circulatie worden gebracht met de machine en de kredietwaardigheid van de koper (lener) als onderpand. De verkoper wordt meteen volledig betaald.

(Resterende) Waarde onderpand
b) Dit is de €100.000 aan waarde vertegenwoordigd door eigendom met lineaire afschrijving over 10 jaar.

(Resterende) Aflossingsverplichting per afschrijving/consumptie
c) €100.000 betekent een aflossing €10.000 per jaar over de levensduur van de machine van 10 jaar.
Totaal terugbetaald na 10 jaar: €100.000.

In de praktijk gebruiken we een de-escalerende/non lineaire afschrijving, waarbij de afgeschreven bedragen van hoog naar steeds lager gaan. Zo zijn er nog een aantal methodes om de realiteit zo dicht mogelijk te benaderen.

Je ziet dat we hier de levenscyclus van geld hebben voorgesteld zonder rente, met geld als meeteenheid en verschaffer van liquiditeit voor de handel gedekt en waarde gegeven door onderpand, en kredietwaardigheid ondernemer. Een kredietwaardigheid die hij niet wil verliezen!

De concrete voordelen
Geen inflatie of deflatie, geen mogelijkheid tot systematische manipulatie van ons geld en eigendommen, en geen onoplosbare schuldenbergen die zichzelf (exponentieel) blijven vermenigvuldigen door rente. Vennootschapsbelasting kan worden afgeschaft, overheden financieren op dezelfde wijze, en gebruikers van een door de overheid gefinancierde structuur/dienst betalen aan de hand van afschrijving, voor pensioenvoorzieningen kunnen we besluiten om een bepaald percentage van het verdiende geld verplicht te reserveren (behoud van koopkracht is immers gewaarborgd), aandelenmarkten (centers van exploitatie) worden overbodig gemaakt, immers is privaat kapitaal niet langer noodzakelijk ter financiering (wie wil concurreren tegen 0% rente?), meer besteedbaar inkomen, behoud van koopkracht.

“To find the players in all the corruption of the world, ‘Follow the money.’ To find the captains of world corruption, follow the money all the way.”

The Ruse about the Banking System and how our Debts are Falsified

“The initial bank” is not usually the bank you went to. What we’re concerned with in *the origin* of every unit of circulation, is always whatever “bank” *created” the [obfuscation] of *our* “money.”

In virtually all systems and in most cases, this is (“uniformly”) a CENTRAL bank. “The” “central bank” “of” the United States for example is the 12 private “Federal Reserve” “Banks.”

The central bank(s) do not interface with the public. Money comes into existence *from* the central bank(s) by ostensible “lending” from the central bank to what I call “peripheral banks” or “intermediate banks.” It is these peripheral banks from which you engage in faux “borrowing” only to acquire a representation of your promissory obligation. You should be careful not use (or to think) of these banks as your “initial bank,” for they are NOT (generally) the purported creators of money — yet money may be thought to initiate there — particularly as you engage in issuing or instantiating your promissory obligation there.

Yes, THAT (peripheral bank) is the true beginning of the life cycle of every unit of currency, because your promissory obligation in fact gives “money” (or this obfuscation of money) the very entirety of its legal and monetary substance. The proper life cycle of *all* “money” (obfuscated or not) in truth begins here.

But this is NOT where the structure of the system (wrongly) PLACES the beginning of the obfuscated life cycle of money — and this is how reason has them in such a terminal legal conundrum.

Why do they move the beginning of the life cycle of every unit of circulation *elsewhere* (somewhere *other than* the _real_ initial “bank”?

Effectively, they MUST pretend that money IS indeed “borrowed.”

It is imperative to the ruse then, that faux creation under fraudulent pretences sustains the wrongful idea that you are indeed borrowing. How is this done?

Well if your wrong “initial bank” in the parlance of the improprieties of the system is forced “to borrow” money from a central bank which on the contrary is no more than publishing a further representation of your promissory obligation — in which obligation and contract they have no rightful stake whatsoever — well then, even the very records we can examine of the seeming transaction seem to corroborate that you did indeed borrow money then — and furthermore *that* *commensurable consideration* (in other words ***THE*** money) was INDEED GIVEN UP!

If you make the peripheral bank your “initial bank” in any testimony then, NO ONE can understand that you are wronged at all.

All veritable, relevant, and revelatory testimony therefore must explain the obfuscation not from the bank which issues it, because at that phase of the ruse, all the seemingly relevant indications predicate that we believe we have borrowed money from the peripheral bank, because we can see from the records of the money that the peripheral bank borrowed the money from the central bank (or lent from already existing funds — which as I have just demonstrated in previous posts… IS the USUAL course of “money” — it is lent back into circulation practically as fast and in as much volume as principal and interest are paid *from* our possession to the unwarranted possession of the purported banking system.

How much deeper do we have to start in resurrecting the actual life cycle of money?

Well, if we look into the seemingly bearing jurisdiction of banking law in examining the ostensible legality of *the central bank* *issuing ostensible credit*, everything appears to be just fine as well.

You can *never* discover anything wrong then; and anyone can never *understand* that anything is wrong, until you dig beneath the ostensible law to understand that the central bank IS NOT merely ISSUING “CREDIT.” AU CONTRAIRE, it is fraudulently MAKING that credit a falsified debt to itself.

How do we understand this?

By understanding that the CREATING “bank” creating bank NEVER gives up commensurable consideration. Never can we understand that there is an intentional obfuscation of your promissory obligation into not a falsified debt to “the initial” “bank,” or issuing bank — BUT A FALSIFIED DEBT TO *****THE BANKING SYSTEM*****.

You must never phrase your case in reference to just one bank then, for it is thru A DEVIOUSLY CONCEIVED NETWORK of central banks within a periphery of peripheral banks, that the ruse is SUSTAINED by making it appear at the level of EACH peripheral bank, that debt is indeed incurred to the banking system.

This is why you always hear me saying falsified debt *****to the banking SYSTEM*****. Never to a given bank. THE DEBT IS FALSIFIED by THE SYSTEM.

No casual remark or observation will do then as reasonable testimony, or even as an ostensible thought. Once you understand this, you see it is a coordinated and intentional crime, perpetrated through the intentionally malevolent design of a system which no knowledgeable public in history has, or ever will, give its assent to.

Realize this, and think of these crimes always in these terms… and a judge and jury will feel the weight of a potential whole public coming to understand these crimes when they contemplate sustaining these crimes against you. This thing can never be a vague assertion if it is to prevail. The public which *does* come to understand these facts will never unite saying “money is created out of thin air” — for any nuance we have wrong is in fact not understanding at all — and therefore NOTHING either to unite upon, or to defeat legal system corrupted by the intentional subversion of our enemy.

When everything WE (all) say is perfectly and conclusively relevant, then and then alone are we ready to win this thing.

Hoarding in an attempt to deflate the circulation.

But what IF (in an MPE model)……austrian economists decide to start hoarding money in an attempt to deflate the circulation. Would that even be possible?

First of all, whatever you hoard, you have to earn. So you never have to worry about that… because austrian economists are never going to do anything worth rewarding them for.

The only reason any of that would happen, would be IF no one wanted to purchase our [prospective] production (which they hadn’t earned yet) by issuing their promissory obligation. If you and I are the only people on an island then, we have the worst case scenario for your worry then, because you have to want my production if I am going to earn from only you the $100,000 I issue as your representation of entitlement for giving up the house then.

Understanding that, then if you take my promissory obligation, you would do so wanting to consume my production.

This condition exists in all our affairs. We don’t accept promissory notes as representation of entitlement, never wanting to consume so much from the whole system. To consume their equivalent, we have to spend them.

The whole (much larger) system then is comprised of cycles. There are the life cycles of money — which are equivalent or the mirror image of the life cycles of our promissory obligations to each other. As some money periodically expires as existing promissory obligations expire (are paid), the seeming lack of money here too in turn compels issuance of further promissory obligations. Always, new money is only created however where the prospective obligor has not yet earned what they require to spend.

So the need for a circulation is predicated not by how much we are producing and consuming, but how much representation of entitlement is required to sustain desired production and consumption — and always always always having the right to issue promissory obligations to sustain whatever production and consumption we intend to sustain then… we are — contrary to your presumption of calamitous consequences of your imagined shortage — constantly compelled to issue so much further promissory obligations as sustains intended prosperity.

This is not compelled only by presumed shortages which cannot transpire — it is compelled by the natural life cycle of promissory obligations.


And yet you imagine we would not sustain a vital circulation under MPE™ — in other words, a circulation sufficient to sustain all the prosperity we intend to sustain — when always, always, always, always… we can do so at no more overall cost than the [same] principal [we would spend if we had cash] and at no more immediate cost than the rate of consumption?

If, on our island, I can’t pay my obligation to redeem the promissory notes I issued to you… then having accepted them and knowing I am the only other producer on the island, that’s not a consequence of the shortage you imagine, or hoarding — its because you made the grievous error of taking representation of entitlement which could only be redeemed by my production — which you ought to have understood already that you did not want. That would be YOUR bad — not “the economy’s,” because the money PROVIDED for ensured redemption.

The same things are true of a larger system. You don’t have to take my production then. And we don’t stipulate direct redemption, because that is our intention.

So, what tends to happen then is that all the money (representation of entitlement) which is indispensable to intended prosperity is constantly created without any more cost than the principal — and even at far less immediate cost than the [whole] principle. You have every immediate power to resolve any presumed deficiency without cost then.

There is no reason for an economy if we do not intend to sustain a perpetual sequence of production and consumption however. This is the very object of an economy and monetary system. What you’re saying then is, “Suppose we don’t want to do the only thing we would want to do if we have an economy or monetary system….”

You are supposing that we simply stop producing and consuming — and thus issuing the promissory obligations which are indispensable to the representation of entitlement by which we instead intended all the while, to simply alleviate your supposed calamity of a shortage we would alleviate without cost to do this.

You are forgetting that the shortage you imagine is artificial and without possible (true) remedy under the obfuscation. But the very circumstances you are thus supposing will transpire, are instead the very reason we organize an economy and engineer a proper form of money — which is instead to sustain a potentially eternal sequence of production and consumption between ourselves, by the indispensable means of issuing promissory obligations.

Is hoarding an issue, and is the Monetary Solution in Velocity.

IF this proposition indeed accounts for any veritable issue, then the root idea behind this proposition is ultimately and inherently that if we produce and earn and spend all the faster… we can somehow attend to the only veritable issue at the root of all the downstream consequences the advocates of this proposition conceive. The root cause nonetheless of those consequences is perpetual multiplication of faux debt, suffered in an implicit obligation to sustain a vital circulation by a perpetual escalation of faux borrowing.

The truth is, even in the days of cash, we have already had the means TO EXCHANGE “money” (obfuscated currency) virtually immediately.
But in the only legitimate world of production, the [hysterical proposition of] “velocity” of *earning* is inherently limited by the existing state of the evolving means of production. All the faster we might be able TO EXCHANGE money then has no capacity whatsoever to expedite THE EXCHANGE of what is only intentionally obfuscated money.

In accord with this preposterous set of ideas then, periods of time have even experimented with attempts to compel exchange of “money.” But (nonetheless) still, NO ONE can earn “money” any faster than they can produce — and neither can they justly deserve to do so, for earnings are inherently coupled to or dependent *upon* production.

ALL any proposition or increasing “velocity” CAN POSSIBLY accomplish then, is a relatively negligible and meaningless reduction of the time over which *the exchange* aspect of “circulation” transpires.

Do you think people are truly incapable of understanding these facts if they yet pretend “to understand” that “velocity” poses virtues which instead are virtually impossible?

Or is the reason they uniformly exclude MPE™ (to which many of them in fact mean to answer), instead that they already understand that the singular solution is already proven in the propositions of MPE™ — and that they mean instead to fraudulently impress the public that “banking” addresses what they purport fraudulently are “banking’s only problems”?